Kilometervreter...

We hebben heel wat kilometers gemaakt de afgelopen weken....
Vorig weekend ben ik (Jeroen) een weekend naar het oosten van het land geweest om een aantal Wycliffe-kandidaten en een voorganger te ontmoeten en om deel te nemen aan een zendingsconferentie die we met Wycliffe Roemenie samen met 3 andere organisaties hebben georganiseerd.

Dit jaar hebben we 3 soortgelijke, lokale, conferenties waarbij het doel is om jongeren uit de desbetreffende stad bloot te stellen aan de nood en mogelijkheden om zich in te zetten voor internationaal zendingswerk, zowel door zelf te gaan als door anderen te ondersteunen.

Onderweg moesten we een aantal bergen over en opeens begon het te sneeuwen.....wat was ik blij dat ik de winterbanden er nog onder had liggen:

De conferentie was geslaagd, er waren ongeveer 100 mensen aanwezig:

Alles bij elkaar waren het ongeveer 1400 km in een weekend...

Gisteren zijn we met het hele gezin naar Boedapest geweest om nieuwe paspoorten voor de kinderen aan te vragen.....nog ruim 500 km erbij!

Ernstige tandproblemen bij Denisa

We hebben al een paar keer verteld over Denisa haar tandproblemen. Het arme kind heeft constante pijn aan haar ernstig verrotte kiezen. Bijna al haar gaatjes die ze in haar andere tanden had zijn inmiddels gevuld, maar de 2 rotte kiezen kunnen helaas niet gevuld worden. Omdat deze kiezen officieel met 12 jaar eruit vallen en ondertussen achter deze kiezen vanaf 6 jaar nieuwe kiezen komen, is het dus het beste om de rotte kiezen te laten zitten, ondanks dat het een continue bron van infectie is en een doorlopende pijn in haar mondje. Maar door de druk van de nieuw doorkomende kiezen zijn de rotte kiezen gaan breken, waardoor de pijn te erg werd. Besloten is nu om de beide kiezen eruit te trekken en de orthodontist iets te laten maken om in het gat te zetten zodat de andere kiezen op hun plaats blijven.
Al met al is gister de eerste kies getrokken. Het was een erg traumatische ervaring voor Denisa. Helaas zal ze nog een keer dit moeten ondergaan. En daarna is het afwachten wat de orthodontist gaat zeggen.
Omdat ze nu heel regelmatig naar de tandarts gaat en elk klein gaatje direct wordt gevuld, hopen we dat ze na de traumatische ervaringen van deze 2 kiezen, dit nooit meer op deze manier hoeft mee te maken!
Helaas is haar gebitje heel erg slecht. Haar nieuwe tanden komen rottend en al door en hier kan niets tegen worden gedaan dan behalve goed poetsen, extra fluoridebehandelingen en heel regelmatig naar de tandarts om elk klein gaatje gelijk aan te pakken....

Omdat we maandelijks Denisa's tanden laten behandelen met fluoride en er ook kosten gaan komen voor de orthodontist, wilden we vragen of er mensen zijn die Denisa hierin financieel willen gaan ondersteunen.

Primavara

Tja, het laatste bericht van ons ging over alle sneeuw... Hoog tijd dus weer voor een update aangezien nu toch echt alle sneeuw weg is ;)!
Het voorjaar is eindelijk volop uitgebarsten. Het is heerlijk om niet weer de hele tijd hout op het vuur te gooien, sneeuw te ruimen, etc. Winters hier zijn mooi, met veel sneeuw en zon. Maar het is altijd weer erg fijn als dat afgelopen is.
Met ons gaat alles goed. Nog 1 1/2 week en dan hebben de kinderen 2 weken vakantie. Iets waar we erg naar uitzien. Voordat de kinderen vakantie krijgen, hebben ze vanuit school eerst een weekje "school anders" (scoala altfel). In deze week zullen ze geen les krijgen, maar wordt zullen ze o.a. uitstapjes hebben en leuke/ interessante activiteiten gaan hebben. We zijn heel erg benieuwd hoe deze week gaat worden en wat de kinderen allemaal zullen gaan doen. De kinderen hebben er erg zin in. Voor de onderwijzers zal het een grote uitdaging worden om de kinderen een goed programma aan te bieden. We zijn erg blij met deze ontwikkeling in het onderwijs al zijn we ook erg benieuwd of alles inderdaad zo gaat verlopen als dat het aangekondigd is....
Na de vakantie zal de klas van Carmen worden voorbereid op het eindexamen. Het wordt een spannende en intensieve tijd voor haar. Ze zal moeten gaan aangeven naar welke school ze wilt gaan. Elke school heeft zo zijn eigen specialisatie (school voor pedagogiek, theologie, kunst, architect/ ingeneur, etc.). In ieder geval zal ze tussen 2 profielen moeten gaan kiezen, wiskunde/ informatica (beta-kant) of  'human' (alfa-kant). En dan vooral binnen 'human' zijn weer (per school) verschillende specialisaties. Als ze de beta-kant opgaat, kan ze naar elke universiteit, de alfa-kant heeft zijn beperkingen. Al met al beginnen we zelf nu aardig op de hoogte te zijn van al deze nieuwe ontwikkelingen. Misschien klinkt het allemaal ingewikkeld, maar het is vergelijkbaar met een combinatie van het kiezen van een nieuwe school na groep 8 en het kiezen van de juiste vakkenpakket na de 2 brugklassen.
Met Denisa gaat het heel goed. We hebben haar laten testen door een psychologe en ze ligt nu op bijna elk gebied gelijk met haar leeftijd. Daarnaast is ze een van de beste leerlingen in haar kleuterklasje. Het is een vechtertje, vooral als je bedenkt dat ze verleden jaar getest was en op het niveau van een 3 jarig kind zat....
Met Alexandra is het allemaal wat gecompliceerder. We hadden al wat vermoedens, maar na het psychologisch onderzoek is er veel naar boven gekomen. Ondanks dat we in een 1 1/2 jaar best wel wat met haar bereikt hebben, ligt ze nog steeds te ver achter. Zowel op motorisch gebied, intelectueel gebied en sociaal/ emotioneel. Ze had zichzelf 'opgesloten' in een 3 jarig kind. Ze wilde niet groot worden en dat liet ze ook heel duidelijk merken. Ze is op zoek naar zichzelf. Ze heeft nu 2 uur per week psychologische hulp. Samen met de psychologe proberen we Alexandra te helpen.
Daarnaast willen we graag als een pleeggezin voor deze 2 meisjes worden, zodat er stabiliteit en bescherming in hun leven gaat komen. Het eerste gesprek is geweest. Het is nu aan de vaders van de meiden wat ze gaan beslissen. Spannend dus allemaal...
Goed, dat was weer even een 'korte' update....

Sneeuw, sneeuw, sneeuw

De afgelopen weken heeft het zo extreem in Roemenie gesneeuwd, dat huizen letterlijk in de sneeuw zijn verdwenen. Op facebook hebben we een aantal foto's geplaatst. We zullen ze ook op de blog zetten. Voornamelijk het zuiden en oosten zijn zwaar getroffen. Wij wonen in het westen van Roemenie. Ook wij hebben onze portie gehad, maar lang niet zo erg. We hebben maar 1 weekend ingesneeuwd gezeten. Ook is er op een gegeven moment zo'n erge sneeuwstorm hier geweest, dat er sneeuw door de balkondeur in de woonkamer werd geblazen (balkondeur zat dicht!). Jeroen heeft regelmatig de auto moeten uitgraven om de kinderen naar school te brengen.
Voor heel veel mensen in Roemenie zijn het moeilijke weken geweest en het einde is nog niet in zicht. Veel huizen voornamelijk op het platteland zijn zo erg ingesneeuwd, dat de muren en daken het begeven. Daarnaast waren ook de wegen compleet ingesneeuwd, waardoor er geen toevoer van levensmiddelen waren. Het heeft een week geduurd voordat er pas een graafmachine een weg naar verschillende dorpen had gemaakt. Het duurde zo lang, niet omdat alles hier langzamer gaat, maar puur vanwege de enorme hoeveelheid sneeuw (zie foto's).
Inmiddels is het gaan dooien. Dit houdt in dat veel huizen onder water komen te staan...
Op het nieuws kregen we te horen dat maar 3 % van de bevolking in deze gebieden een verzekering tegen dit natuurgeweld heeft...
Ondertussen zijn in heel Roemenie hulpacties begonnen om deze mensen op het platteland te helpen. Er is en wordt, voedsel en kleding ingezameld en gebracht. Daarnaast gingen mensen massal vanuit de stad naar het platteland om de mensen daar te helpen met het uitgraven van hun huizen.
Het is mooi om te zien hoe de Roemenen elkaar helpen en hoe er acties worden ondernomen. Het is een erg goed teken, omdat ze zich niet meer alleen afhankelijk stellen van hulp uit het buitenland, maar zelf de schouders eronder zetten!

Bij ons thuis was het gelukkig niet zo erg:

Clara en Renata

Toen we net in Roemenie waren, heb ik (Mariska) een poosje bij een stichting geholpen in het moeder-kind project. Daar leerde ik Clara met haar (toen) 2 kinderen kennen. Al snel kwam het dochtertje van Clara regelmatig bij ons in huis. Hieronder een aantal foto's van toen:

 

Clara is opgegroeid in het kindertehuis. Ze is daar op elke denkbare manier mishandeld. Vanaf haar 18e heeft ze regelmatig op straat geleefd, zowel zonder als met kinderen. Ze heeft in totaal 4 kinderen. Haar 1e kindje heeft ze afgestaan voor adoptie. Dit meisje is inmiddels 14 jaar. Clara begrijpt dat het de beste keuze was voor op dat moment, maar ze heeft het nog steeds er erg moeilijk mee dat ze haar eigen dochter niet bij haar heeft en ook geen contact met haar kan hebben. Daarna komt Catalin (rechts op schoot bij Clara op de 1e foto), hij is inmiddels 9 jaar. Het is een echt straatschoffie. Clara zelf heeft hem niet meer onder controle. Na haar scheiding is Catalin bij zijn vader blijven wonen. Dan komt Renata. Renata is 8 jaar. Clara is erg dol op haar, maar aan de andere kant stoot ze haar ook weer heel erg af. Clara's verleden speelt hierin grote parte. Haar jongste kindje heet Andre, hij is nu 5 jaar (de baby op de foto rechts). Hij is haar lievelingetje, maar ook Andre is al echt een grote boef aan het worden.

Clara heeft me veel over haar verleden verteld. Het is helaas niet een verleden die uniek is. Heel veel vrouwen die in het kindertehuis zijn groot gebracht hebben dezelfde trauma's. Het is verschrikkelijk om te horen hoe ze hebben moeten vechten voor hun eten, hoe al hun vrouwelijkheid ze is ontnomen en hoe ze met hun 18e op straat zijn geschopt. Gelukkig is veel veranderd in Roemenie, maar de generatie's kindertehuiskinderen die op deze manier zijn groot geworden, drukken nog een zware stempel op de samenleving. Het is dan ook niet zo verbazend dat deze vrouwen geen werk kunnen vinden, of alleen maar korte periodes kunnen werken. Het is niet zo verbazend dat deze vrouwen hun kinderen weer mishandelen, waar hebben ze moeten leren om liefde te geven als al hun gevoel om liefde te geven stuk is gemaakt??? Het enige wat wij kunnen doen is bidden voor deze vrouwen en hopen dat God hun harten kan aanraken, want menselijkerwijs kunnen we niet veel doen.

Nadat we zijn verhuist naar boven op de heuvel, hebben we een aantal jaar geen contact meer met Clara en de kinderen gehad. Zo af en toe belde ze me nog op, maar het leven bovenop de heuvel was in het begin niet erg gemakkelijk.

Maar Clara gaf niet op, ze bleef me met regelmaat bellen. Sinds afgelopen zomer hebben we weer regelmatig contact met haar. Sinds een paar weken hebben Jeroen en ik besloten dat we Renata weer gaan proberen te helpen. Clara heeft de afgelopen jaren geprobeerd Renata zo goed mogelijk groot te brengen en dat is haar redelijk gelukt. Maar nu gaat Renata naar school. Hier naar school gaan houdt voor de ouders in dat ze mee moeten helpen in het schoolsysteem. 's Ochtends gaan de kinderen naar school, 's middags hebben ze huiswerk. En daar ligt het grootste probleem, het huiswerk en extra oefenen met je kind in leren lezen. Clara is een inteligente vrouw, maar heeft door haar verleden niet het geduld om rustig met Renata te zitten en haar te helpen met huiswerk. Om die reden komt Renata op maandag en woensdag bij ons huiswerk maken. De rest van de dagen gaat ze naar huiswerkbegeleiding. Helaas is dit centrum niet genoeg in staat om haar goed te begeleiden, omdat de meeste kinderen uit probleemgezinnen komen. Hierdoor heeft Renata al een achterstand in lezen en rekenen. Hopelijk kan ik dat iets gaan bijwerken.

Daarnaast gaat ze eens in de 2 weken een weekend bij ons komen. Op die manier hopen we haar te begeleiden. Het is namelijk niet onze bedoeling om haar weg te halen bij Clara. Clara is absoluut geen perfecte moeder. Daarnaast zitten haar handen veel te los. Maar ze houdt oprecht van haar kinderen en wilt het beste voor hen. Ook Renata houdt veel van haar en wilt ook niet bij haar weg.
Al met al hebben we er dus weer een meisje bij. We hopen deze familie zo te helpen. Renata binnen onze familie. Clara door er voor haar te zijn en mee te nemen naar de kerk. We hopen dat er mensen uit de kerk gaan helpen om haar (Clara) op te vangen. Ze is gebroken door alles wat er met haar is gebeurt.

Als laatste een foto van Renata hoe ze nu is:

Verjaardag Denisa

Het is al weer een week geleden dat Denisa jarig was. Hieronder een aantal foto's van haar verjaardag. Ook haar vader was bij haar verjaardag aanwezig:

Kamer Alexandra en Denisa

Vorig jaar was het ons nog niet helemaal duidelijk hoe alles zou gaan lopen met Alexandra en Denisa. Inmiddels is het duidelijk dat deze 2 meisjes bij ons blijven wonen. Hun vader heeft geen onderkomen meer en woont nu weer bij de ene vriend en dan weer bij de andere. Overal waar hij tijdelijk woont maakt hij schulden. Omdat dit al een poosje zo is, blijven de meiden in het weekend nu ook bij ons en haalt hun vader ze op zondag na de kerk een paar uurtjes op. 

Omdat ze nu zoveel bij ons zijn, werd het tijd om hun kamertje groter te gaan maken. Eigenlijk hadden we besloten om 3 weken het rustig aan te doen ;). Jeroen heeft de ingebouwde kast die hun kamer kleiner maakte eruit gesloopt. Wat gaf dit een stof zeg! Het hele huis zat onder de gipsgruis :(.

Zo stond hun bed de hele tijd, voor het raam en de verwarming.
Niet erg handig, maar was de enige manier om het bed in die kamer te kunnen plaatsen.

Daarna begon natuurlijk het opbouwwerk. Bij alles wat we doen in dit huis, betekend eerst herstellen wat onze bouwer heeft nagelaten. Gelukkig viel dat deze keer redelijk mee. Gelukkig is Jeroen flink handig en na een paar dagen zaten de muren er al weer in.

Mariska heeft alles geschilderd en ingericht. Een nieuwe kledingkast is gekocht en klaar. Alexandra en Denisa kunnen nu heerlijk slapen en spelen in hun prinsessenkamer!